Edmund Bojanowski był literatem, poetą, tłumaczem, publicystą, badaczem folkloru, wydawcą, działaczem kulturalnym, społecznym i charytatywnym, a także pedagogiem. Powszechnie znany w Wielkopolsce założyciel wiejskich ochronek dla dzieci oraz żeńskiego zgromadzenia zakonnego Sióstr Służebniczek Najświętszej Maryi Panny. Autorka książki, Amelia Szafrańska, opowiedziała mi o swoim spotkaniu z Bojanowskim. Mówi: „Po wojnie mieszkaliśmy w Dębicy naprzeciw klasztoru sióstr służebniczek. Kiedy wchodziłam do kościoła, to spotykałam się z Bojanowskim. W przedsionku wisiała jego fotografia z odpisem. Przyznać muszę, że ta notka zrobiła na mnie wielkie wrażenie. Po latach, gdy pracowałam już w Wydawnictwie PAX w Warszawie, skontaktował się ze mną Ojciec Stefan Miecznikowski, w czasie spotkania mówi do mnie: „pani Amelio, przeczytałem pani książeczkę o Zofii Kossak, i chcę, by pani napisała książkę o Edmundzie Bojanowskim”. Widząc moje zaskoczenie i niezdecydowanie, zaczął przekonywać: „pani Amelio, materiału jest dużo, są dzienniki, są listy”. Tak mnie namawia, i namawia, że w końcu się zgodziłam. Wiedziałam, że fenomen Bojanowskiego polega przede wszystkim na tym, że sto lat przed II Soborem Watykańskim założył żeńskie zgromadzenie zakonne. Ważne było, by ukazać, jakie miał problemy i przedstawić reakcje duchownych i zwykłych ludzi. W przypadku każdej powieści historycznej pojawia się problem wierności wobec faktów, a szczególne znaczenie ma to w opowieści biograficznej. Cały czas miałam dylemat, gdzie puścić wodze fantazji, i to tak, by nie odejść od prawdy. Efekt mojej pracy oceniają przez lata czytelnicy; teraz z ufnością oddaję moją powieść „Surdut czy rewerenda” wszystkim słuchaczom.

Dla wielu przewodnik ten może się okazać zbyt ogólnikowy. Głównym jednak zamysłem powstania tej pozycji było ukazanie prawdy, że świętość wyrasta w codzienności, wśród zmagań i podjętych obowiązków, a otwarcie na Ducha Świętego przynosi plon trwały i obfity...[fragment wstępu]

Ta fotobiografia powstawała przez kilka lat. Dziennik Edmunda wyznaczał szlak wędrówki, by fotograficznie utrwalić to, co widziały jego oczy i to, o czym sam pisał. Zawarte tu zdjęcia to przybliżenie aktualnego pejzażu, budowli i miejsc związanych z osobami, o których mówią nam jego zapiski. Połączenie widzianego obrazu ze słowem Edmunda, wyjętym z Dziennika lub z korespondencji, może być pewną pomocą w odczytaniu jego życia i charyzmatu. [Opis pochodzi ze wstępu]