Kiedy Iiris, dziennikarka z Helsinek, dowiaduje się o zdradzie męża, całe jej bezpiecznie uporządkowane życie nagle traci sens. Wyjeżdża do Olkikumpu na dalekiej prowincji, skąd pochodzi jej ojciec, by przygotować reportaż o składowaniu odpadów radioaktywnych w dawnej kopalni miedzi. Na miejscu nieoczekiwanie trafia na ślad mrocznej rodzinnej tajemnicy. Dzięki odnalezionym po latach listom i fotografiom ożywają wspomnienia z przeszłości: płomienne uczucia, miłość i nienawiść, zdrada, zemsta, szaleństwo, wreszcie śmierć. Iiris nie tylko odkrywa niezwykłą historię swojej rodziny, ale i prawdę o sobie. Niech się rozpęta burza to pełen napięcia thriller psychologiczny, poruszająca historia miłosna, a także epicka opowieść o życiu w burzliwych latach trzydziestych jednej z najpopularniejszych fińskich pisarek. [www.merlin.pl, 2007]

Dzieło Rousseau było – i jest – szczególnie otwarte na różnorodne ludzkie sprawy, myśli, postawy i konflikty, przenika je bowiem pełne dramatycznego napięcia bolesne dążenie do uzyskania jednoznacznego stosunku wobec świata, który jawi się jako niejednoznaczny i nieprzejrzysty, jako zarazem własny i obcy. Równocześnie zaś przenika je świadomość, iż jak długo świat zachowuje taki właśnie charakter, każde samookreślenie pozostanie wieloznaczne i paradoksalne, a „istnienie człowieka dla siebie” – nietrwałe i niezakończone. Może to właśnie zadecydowało, iż dzieło Jana Jakuba nie przekształciło się nigdy w fakt – pozostało problemem. [www.znak.co.pl]

Drugi tom bogato ilustrowanej trylogii, opisującej dzieje ludzkiego ciała od renesansu aż po współczesność. Ciało fizyczne, materialne, które można dotknąć, poczuć, obejrzeć. Naukowcy manipulują nim i wnikają w nie. Mierzą jego masę, gęstość, objętość i temperaturę. Analizują, jak się rusza i jak pracuje. Ale to ciało anatomów, fizjologów i gimnastyków radykalnie różni się od ciała, które cierpi lub się cieszy, odczuwa przyjemność i ból. Autorzy tej książki próbują przywrócić równowagę między tymi dwiema perspektywami, kładąc akcent na takie aspekty ludzkiego ciała, jak narodziny nowoczesnej medycyny anatomiczno-klinicznej i anestezji, wpływ religii na stosunek do cielesności, powstanie seksuologii, rozwój gimnastyki, sportu i higieny czy wyniszczanie ciał robotników w dobie rewolucji przemysłowej i percepcja ciała ułomnego. [www.empik.com, 2014]

Co się robi po wyjściu z Auschwitz? Jedzie się do domu, rodziny? A co, jeśli domu już nie ma, a nikt z rodziny nie przeżył wojny? Jak toczy się życie pięć, dziesięć, pięćdziesiąt lat później? Agnieszka Dauksza – autorka bestsellerowej, wielokrotnie nagradzanej „Jaremianki” – postanowiła zapytać przeżywców, jak wygląda życie po obozie? Stefan Lipniak całą swoją młodość spędził w obozach. Gdy w końcu udało mu się uciec i wrócić do domu, matka go nie rozpoznała. Obóz śnił mu się do końca życia. Alfreda Gorączko z koleżankami doczekały wyzwolenia przez Rosjan i Anglików. Wspomina, że żołnierze z obu armii pili i dopuszczali się gwałtów. Dziś nikt nie chce jej uwierzyć, że Rosjanin bronił ich przed Anglikami. Halina Krzymowska razem z matką wydostały się transportem z niemieckiego obozu do Szwecji. Nie miały planu, nie wiedziały dokąd pójść. Los zesłał im hrabinę Siensford i tak trafiły na szwedzki zamek. Wielu byłych więźniów nadal nosi w sobie wojnę. Jest zapisana w gestach, w pamięci ciała, chorobach, nawykach czy sposobach konfrontowania się z innymi. Wraca do nich we wspomnieniach i snach. Paradoksalnie dotąd nie ma zbiorczej nazwy dla doświadczenia polskich przeżywców. Ich życie jest życiem „po” obozie. Niektórzy z rozmówców autorki, ostatni świadkowie, po raz pierwszy opowiedzieli swoją historię. I nieformalnie przyjęli ją do swojego klubu – bo jako jedna z niewielu chciała ich wysłuchać. Chcę przeczytać Oceń książkę Reklama Kup Klub Auschwitz i inne kluby w ulubionej księgarni papierowe za 19,84 zł ebook audiobook abonamenty wszystkie za 19,84 zł 🔥 Oferta dnia Logo książkaempik.com książka 19,84 zł Polecane księgarnie logoempik.com książka 19,84 zł logotantis.pl książka 37,69 zł Pozostałe księgarnie logoAllegro książka 12,00 zł logodadada.pl książka 30,23 zł logozdrowepodejscie.pl książka 30,55 zł logoGandalf.com.pl książka 32,94 zł logomatfel.pl książka 33,34 zł logoLiber.pl książka 33,90 zł Ustaw alert Reklama Reklama Książka dnia Oferta sponsorowana 7,5 Rewolucja ambicji. Jak zmienia się Polska? - Jakub Dymek Problemy, z którymi mierzą się dziś Polacy, są tożsame z wyzwaniami Niemców, Duńczyków czy Francuzów. To efekt naszego sukcesu. A sukces nie przychodzi bez kosztów. Rewolucja ambicji. Jak zmienia się Polska?Jakub Dymek Idź do sklepu Polecane przez redakcję Okładka książki Co skrywa cień Viveca Sten 7,4 Co skrywa cieńViveca Sten Okładka książki Wyprawa Amelia Jabłońska 7,0 WyprawaAmelia Jabłońska Okładka książki Emi i Tajny Klub Superdziewczyn. Dookoła świata. Paryż Agnieszka Mielech 8,1 Emi i Tajny Klub Superdziewczyn. Dookoła świata. ParyżAgnieszka Mielech Okładka książki Rewolta AI Rafał Barnaś, Marcin Faliński 8,3 Rewolta AIRafał Barnaś, Marcin Faliński Okładka książki Szpilki w cieniu zbrodni Beata Stefaniak 8,0 Szpilki w cieniu zbrodniBeata Stefaniak Okładka książki Ostatni pacjent Patricia G. Bertényi 7,0 Ostatni pacjentPatricia G. Bertényi Okładka książki Szpiedzy i przyjaciele Robin Stevens 8,8 Szpiedzy i przyjacieleRobin Stevens Opinia społeczności i Klub Auschwitz i inne kluby Wiem, zdaję sobie z tego sprawę, że tytuł i okładka mogą nie wzbudzać wielkiego zaufania, ale ta książka nie ma nic wspólnego z tym, co zalewa ostatnio nasz rynek. Jestem nawet zdania, że mamy tu do czynienia z wartościową pracą. Kto wie, może jest to jedno z ostatnich świadectw obozowych. PRZEŻYWCY Tytułowe kluby powołali do życia byli więźniowie obozów koncentracyjnych, których nazywa się w tej książce przeżywcami. Stworzyli swoją własną społeczność, w której udzielają się aktywnie na spotkaniach, wyjazdach czy rocznicach. Członkowie tej wspólnoty wspierają się w różnych sprawach. Istnieją kluby, które zrzeszają osoby z różnych obozów, ale tylko Klub Auschwitz jest oficjalnie finansowany. Dlatego utrzymanie go przy życiu jest tak ważne, gdyż otrzymane środki można spożytkować na działania, które przysłużą się nie tylko członkom tego jedynego klubu. Jednak czas im nie sprzyja i już w trakcie pisania tej książki udzielało się tak mało osób. Dzięki przypadkowi i skrzętnie zebranym znajomościom w Krakowie udało się pani Daukszy przeniknąć do klubu i wejść w interakcje z przeżywcami. Gdy przełamała ich nieufność i rezerwę, zaakceptowali ją w swoim gronie jako ich „wnuczkę”. Zaczęli się też powoli otwierać na przeszłość, która ich do tego miejsca przywiodła. Te przeżycia bardzo zainteresowały autorkę. Wiedziała, że to trudna część ich przeszłości, którą wbrew pozorom, wcale tak często nie poruszano w klubie. Część z przeżywców nie uważała tych wspomnień za ważne, szczególnie po tak wielu latach, gdy rząd i organizacje pomocowe zaczynają powoli o nich zapominać. Z tym zdaniem nie zgadzała się autorka. Uważała te wspomnienia za istotne i warte opowiedzenia. Chciała w swojej książce oddać przeżywcom głos, umożliwić im to, by mogli na tym ostatnim etapie swojej życiowej drogi opowiedzieć swoją własną rwaną historię. Dlatego mamy do czynienia ze zbiorem rozmów. Oddano głos wielu interesującym osobom, a część z nich nigdy nie opublikowała swoich przeżyć w żadnej formie. Autorka postawiła na wolność i swobodę wypowiedzi. Nie popędzała, nie naciskała usilnie, nie ingerowała, gdy temat się raptownie zmieniał, choć prosiła czasami o rozwinięcie jakiegoś wątku. Poradziła sobie dobrze ze swoimi rozmówcami, a tak przynajmniej wynikało z tekstu. Zdawała sobie sprawę, że sięganie tak daleko w przeszłość zatrze wiele szczegółów i faktów, więc skupiła się na bardziej na tym, co jej rozmówcy odczuwali. Chciała poznać ich punkt widzenia, ich emocje i bodźce, na które reagowali, bez poddania każdego słowa w wątpliwość. Nie naciskała i nie zależało jej na tym, by rozdrapywać na siłę rany, choć zdawała sobie sprawę, że te wspomnienia będą emocjonujące i ciekawe z punktu widzenia psychologii. I tak też było, choć oczywiście wiele zależało od charakteru człowieka i od losu, który przypadł mu po wojnie. Niektórzy twierdzili, że zdołali zamknąć ten rozdział i cieszyć się swoją starością. Inni z kolei nigdy nie przestali śnić o obozie i nadal walczyli ze skutkami tamtych czasów. Spojrzenia i punkty widzenia były różne, co autorka z pewnością wzięła pod uwagę, gdy się przygotowywała do tych rozmów. ZGASŁY ŚWIAT Interesującym przerywnikiem w tej książce były czarno-białe ilustracje Krzysztofa Gawronkiewicza. To artysta z interesującym dorobkiem, który lubi eksperymentować ze stylami i konwencją. Do tej książki stworzył subtelne rysunki, których treść przed widzem trochę skrył. Te ilustracje są bardzo powiązane z tekstem, który znajduje się w pobliżu. Co dziwne, jego grafiki wyglądają dokładnie tak, jak sobie często wyobrażałam w dzieciństwie przeszłość wojenną. Pierwsze skrawki wojenne i obozowe nie pozyskiwałam z filmów, ale z opowiedzianych historii mojego pradziadka i z książki "Dzieciństwo w pasiakach", którą ilustrował Marian Murawski. Nie postrzegam tej części historii zwykłym okiem i dlatego tak dobrze czuję prace Gawronkiewicza. Efekt psuje jedynie kolorystyka okładki, ale ta też spełniła swoją rolę, gdyż przyciągnęła mnie do tego, by wreszcie po nią sięgnąć. Książka była również świetnie zredagowana, co doceniam naprawdę, gdyż obecnie staje się to czymś nieoczywistym. ŻYCIE POWOJENNE Sięgnęłam po tę książkę nie bez powodu. Zainteresowały mnie dalsze losy przeżywców. Gdy przeglądam tego typu książki, to zauważyłam, że historia się często urywa po zakończeniu tego wojennego horroru. Co się dzieje dalej, jak żyć z tymi wspomnieniami… to pozostaje dla czytelnika często tajemnicą. A może skrywa się za tym kolejna walka o przeżycie, tyle że bardziej wstydliwa i nienadająca się dla publiki? Walka, która toczy się w ciszy i poza godzinami, które poświęca się powrotowi do normalności? Wyobrażam sobie czasami, że te wszystkie przeżycia pozostawiają ogromne blizny w psychice, które są często nieleczone. Tym powojennym życiem zajęła się literacko też izraelska autorka Irit Amiel w swojej książce „Osmaleni”. Trauma z Zagłady była w tamtej książce przedstawiona, jako bomba z opóźnionym zapłonem albo niewybuch, który dewastuje wnętrze po latach, gdy układ nerwowy się z wiekiem osłabia i mechanizmy obronne się nagle dezaktywują. Zupełnie inaczej ukazano te osoby w książce „Klub Auschwitz”. Rozmówcy pani Daukszy nie widzą siebie w romantycznym czy martyrologicznym świetle. Są to zwykli ludzie z tamtego pokolenia, którzy brali rzeczywistość taka, jaka była. Do tego dochodzi jeszcze zaawansowany wiek, który rządzi się swoimi prawami. Przeżywcy też inaczej postrzegają swoich oprawców. Ich postawa jest znacznie łagodniejsza i bardziej wyrozumiała. Z czego to wynika? Czy jest to związane z wiekiem, w którym wspomnienia i emocje po prostu blakną? Albo może była to świadoma decyzja, by odciąć się od negatywnych emocji? Nie wiem, co jest przyczyną, ale jako osoba, która długo chowa urazę do innych, podziwiam tę postawę, gdyż łatwiej się żyje bez tego ciężaru. Członkowie obozowych klubów są na ogół bardzo interesującymi rozmówcami i jestem wdzięczna, że znaleźli tę siłę, by podzielić się swoimi przeżyciami i przemyśleniami z tak odległego czasu. Ich życie nie było łatwe, a polityka pamięciowa, którą prowadzono w PRL-u, też mi nie sprzyjała, ale krok po kroku szli przodu, a ich historie zostały utrwalone. Popieram 80 Link Zgłoś 1254 299 Oceny książki Klub Auschwitz i inne kluby Średnia ocen 7,3 / 10 112 ocen Twoja ocena 0 / 10 10 8 ocen 9 10 ocen 8 29 ocen 7 37 ocen 6 19 ocen 5 7 ocen 4 0 ocen 3 1 ocen 2 0 ocen 1 1 ocen Opinie i dyskusje o książce Klub Auschwitz i inne kluby Awatar Dodaj opinię, podyskutuj o książce - zaloguj się! avatar 299 299 Ann-chan 16.11.2025 7 / 10 Na półkach:Przeczytane Wiem, zdaję sobie z tego sprawę, że tytuł i okładka mogą nie wzbudzać wielkiego zaufania, ale ta książka nie ma nic wspólnego z tym, co zalewa ostatnio nasz rynek. Jestem nawet zdania, że mamy tu do czynienia z wartościową pracą. Kto wie, może jest to jedno z ostatnich świadectw obozowych. PRZEŻYWCY Tytułowe kluby powołali do życia byli więźniowie obozów koncentracyjnych,... więcej Popieram 80 avatar 267 247 Bożydar 09.09.2023 6 / 10 Na półkach:Przeczytane Relacje ,,przeżywców'', tych którzy przeżyli nazistowskie obozy.Ich doświadczenia położyły się cieniem na całym ich życiu. Popieram 2 avatar 69 830 Dorota 18.06.2023 9 / 10 Na półkach:PRZESŁUCHANE Wstrząsająca seria wywiadów Agnieszki Daukszy z Polakami - przeżywcami (co za adekwatne określenie) różnych niemieckich obozów koncentracyjnych (z najbardziej znanymi Auschwitz i Ravensbruck). W ogromie dokumentów związanych z żydowskim Holokaustem, rzadka publikacja o ludobójstwie obywateli przedwojennej Polski dokonanym przez Niemców. Popieram 36 Nie oceniaj książki po okładce Mamy jeszcze 18 opinii o tej książce - zaloguj się i poznaj je wszystkieZA DARMO Zaloguj się! Jesteś tu nowy? Zarejestruj się! A to dopiero początek! Ustaw alert cenowy - kupuj książki w najlepszej cenie Otrzymuj rekomendacje dopasowane do Twojego gustu Weź udział w wyzwaniu czytelniczym Dołącz do nas i korzystaj z darmowego konta Poznaj innych czytelników418 użytkowników ma tytuł Klub Auschwitz i inne kluby na półkach głównych Chcę przeczytać 264 Przeczytane 144 Teraz czytam 10 57 użytkowników ma tytuł Klub Auschwitz i inne kluby na półkach dodatkowych Posiadam 34 2021 6 E-book 4 Ebooki 4 2023 3 Ebook 3 Historia 3 Reklama Reklama Tagi i tematy do książki Klub Auschwitz i inne kluby obozy koncentracyjne historia II wojny światowej Auschwitz więźniowie obozów koncentracyjnych Inne książki autora Okładka książki Ludzie nieznaczni. Taktyki przetrwania Agnieszka Dauksza 6,9 Ludzie nieznaczni. Taktyki przetrwaniaAgnieszka Dauksza Okładka książki Maria Jarema: wymyślić sztukę na nowo Agnieszka Dauksza, praca zbiorowa 7,3 Maria Jarema: wymyślić sztukę na nowoAgnieszka Dauksza, praca zbiorowa Okładka książki Teksty Drugie 5/2021 Historie potencjalne Katarzyna Chmielewska, Aleksandra Chomiuk, Katarzyna Czeczot, Agnieszka Dauksza, Sabina Giergiel, Mirosław Gołuński, Bogusław Grodzki, Anna Kałuża, Robert Kusek, Joanna Lisek, Adam Poprawa, Michał Pospiszyl, Kinga Siewior, Aleksandra Szczepan, Wojciech Szymański, Agata Zborowska, praca zbiorowa 9,0 Teksty Drugie 5/2021 Historie potencjalneKatarzyna Chmielewska, Aleksandra Chomiuk, Katarzyna Czeczot, Agnieszka Dauksza, Sabina Giergiel, Mirosław Gołuński, Bogusław Grodzki, Anna Kałuża, Robert Kusek, Joanna Lisek, Adam Poprawa, Michał Pospiszyl, Kinga Siewior, Aleksandra Szczepan, Wojciech Szymański, Agata Zborowska, praca zbiorowa Okładka książki Jaremianka. Biografia Agnieszka Dauksza 7,6 Jaremianka. BiografiaAgnieszka Dauksza Okładka książki Świadek: jak się staje, czym jest? Agnieszka Dauksza, Karolina Koprowska 0,0 Świadek: jak się staje, czym jest?Agnieszka Dauksza, Karolina Koprowska Okładka książki Wielogłos o Zagładzie Omer Bartov, Anna Bikont, Agnieszka Dauksza, Piotr Filipkowski, Dorota Głowacka, Włodek Goldkorn, Irena Grudzińska-Gross, Hanka Grupińska, Jan Hartman, Jurgen Kaumkotter, Agnieszka Kłos, Maria Kobielska, Tomasz Kozak, Bartłomiej Krupa, Bartosz Kwieciński, Berel Lang, Andrzej Leder, Jacek Leociak, Tadeusz Lubelski, Piotr Macierzyński, Tadeusz Miczka, Jakub Muchowski, Jean-Luc Nancy, Jakub Nowakowski, Tadeusz Nyczek, Stanisław Obirek, Andrzej Paczkowski, Maria Anna Potocka, Anda Rottenberg, Zyta Rudzka, Stanisław Ruksza, Magdalena Saryusz-Wolska, Jadwiga Sawicka, Roma Sendyka, Ann Snitow, Olga Stanisławska, Krzysztof Szwajca, Halina Taborska, Olga Tokarczuk, Andrzej Turowski, Marian Turski, Zbigniew Warpechowski, Wojciech Wilczyk, Marcin Wilkowski, Krzysztof Wodiczko, Cezary Wodziński, Wojciech Załuski, praca zbiorowa 5,4 Wielogłos o ZagładzieOmer Bartov, Anna Bikont, Agnieszka Dauksza, Piotr Filipkowski, Dorota Głowacka, Włodek Goldkorn, Irena Grudzińska-Gross, Hanka Grupińska, Jan Hartman, Jurgen Kaumkotter, Agnieszka Kłos, Maria Kobielska, Tomasz Kozak, Bartłomiej Krupa, Bartosz Kwieciński, Berel Lang, Andrzej Leder, Jacek Leociak, Tadeusz Lubelski, Piotr Macierzyński, Tadeusz Miczka, Jakub Muchowski, Jean-Luc Nancy, Jakub Nowakowski, Tadeusz Nyczek, Stanisław Obirek, Andrzej Paczkowski, Maria Anna Potocka, Anda Rottenberg, Zyta Rudzka, Stanisław Ruksza, Magdalena Saryusz-Wolska, Jadwiga Sawicka, Roma Sendyka, Ann Snitow, Olga Stanisławska, Krzysztof Szwajca, Halina Taborska, Olga Tokarczuk, Andrzej Turowski, Marian Turski, Zbigniew Warpechowski, Wojciech Wilczyk, Marcin Wilkowski, Krzysztof Wodiczko, Cezary Wodziński, Wojciech Załuski, praca zbiorowa Okładka książki Afektywny modernizm. Nowoczesna literatura polska w interpretacji relacyjnej Agnieszka Dauksza 9,0 Afektywny modernizm. Nowoczesna literatura polska w interpretacji relacyjnejAgnieszka Dauksza Agnieszka Dauksza Agnieszka Dauksza asystentką w Katedrze Antropologii Literatury i Badań Kulturowych Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Zajmuje się prowadzeniem zajęć z kulturowej teorii literatury, a także wiedzy o sztuce. Jest autorką blisko 60 artykułów, a także wielu książek, takich jak chociażby “Afektywny modernizm. Nowoczesna literatura polska w interpretacji relacyjnej”. Przygotowanie pełnowymiarowej biografii Marii Jaremy jest jej ostatnim zawodowym sukcesem. Zobacz stronę autora Czytelnicy Klub Auschwitz i inne kluby przeczytali również Izbica, Izbica Rafał Hetman Izbica, Izbica Rafał Hetman " Wystarczyło nieco ponad tysiąc dni, by w podlubuskim miasteczku po dawnych mieszkańcach pozostał tylko zryty przez poszukiwaczy złota cmentarz, zamieniona w szalet synagoga, splądrowane domy i dwadzieścioro troje ocalałych, z których żaden nie chciał tu zostać." MonikaNoga - awatar MonikaNoga oceniła na101 miesiąc temu Brunatna kołysanka. Historie uprowadzonych dzieci Anna Malinowska Brunatna kołysanka. Historie uprowadzonych dzieci Anna Malinowska Reportaż o germanizowanych dzieciach i ich powojennych losach. To jest ta strona wojennej historii, o której chyba nie mówi się zbyt często, a która wiąże się z naprawdę wielkimi ludzkimi dramatami, nieraz trwającymi do dziś. To opowieść o ludziach pozbawionych tożsamości (niektórzy z nich do dziś nie wiedzą kim naprawdę są, nie znają swoich prawdziwych dat urodzenia),dzieciństwa, rodziny, siłą wydartych ze środowiska (i to dwukrotnie),ludziach, którzy wciąż zastanawiają się kim by byli, gdyby nie zostali zabrani. Bardzo poruszająca książka. niedź - awatar niedź ocenił na79 miesięcy temu Tamtego ranka, kiedy po nas przyszli. Depesze z Syrii Janine di Giovanni Tamtego ranka, kiedy po nas przyszli. Depesze z Syrii Janine di Giovanni O życiu na gruzach miasta. Autorka, korespondentka wojenna, pisała swoją książkę w latach 2011-2015, w tym czasie wielokrotnie podróżując do Syrii i dokumentując to, jak niemal na jej oczach, kawałek po kawałeczku znika państwo. Obserwowała jak tuż obok trwających walk, toczy się zwykłe życie, jak w akompaniamencie huków i wystrzałów odbywają się wystawne basenowe przyjęcia. Rozmawiała z rannymi żołnierzami, więzionymi i torturowanymi aktywistami, opozycyjnymi bojownikami i zwolennikami reżimu prezydenta Asada, a także przede wszystkim ze zwykłymi ludźmi, próbującymi jakoś przetrwać w wojennej rzeczywistości. Jedyną rzeczą, którą można poczytywać za minus jest to, że książka w żaden sposób nie wprowadza w temat ani nie tłumaczy podstaw - wymaga od czytelnika już pewnej uprzedniej wiedzy o tym konflikcie. niedź - awatar niedź ocenił na69 miesięcy temu Dzieci Getta. Ostatni świadkowie zagłady Magda Łucyan Dzieci Getta. Ostatni świadkowie zagłady Magda Łucyan Literatura poświęcona Holokaustowi i realiom życia w czasie II wojny światowej to obszar niezwykle bogaty, ale też niosący ze sobą ogromną odpowiedzialność. Z każdym rokiem ubywa osób, które mogą dać osobiste świadectwo tamtych potwornych dni. Dziennikarka Magda Łucyan, znana ze swojej wrażliwości i rzetelności reportażowej, w książce Dzieci Getta. Ostatni świadkowie zagłady podejmuje tytaniczny wysiłek ocalenia od zapomnienia głosów tych, których dzieciństwo zostało brutalnie przerwane przez nazistowską machinę śmierci. Efektem jest publikacja o ogromnym ładunku emocjonalnym i historycznym, która w pełni zasługuje na wysoką ocenę 8/10. Książka stanowi zbiór poruszających wywiadów z osobami, które jako małe dzieci lub nastolatkowie trafiły do warszawskiego getta oraz innych miejsc odosobnienia na terenie okupowanej Polski. Perspektywa dziecka zmienia wszystko. Łucyan nie skupia się na wielkiej polityce czy strategiach wojskowych, ale na mikrohistoriach – na codziennym strachu, wszechobecnym głodzie, widoku ciał na ulicach i potwornym tyfusie. Autorka z ogromnym wyczuciem i szacunkiem zadaje pytania, pozwalając swoim rozmówcom na niespieszne snucie opowieści. Słuchamy ludzi, którzy musieli błyskawicznie dorosnąć, nauczyć się kłamać, szmuglować żywność i ukrywać się w piwnicach, by przetrwać. Największą siłą tej pozycji jest jej autentyzm i intymność. Czytelnik nie obcuje z suchymi faktami z podręczników, ale z żywą emocją. Opowieści o rozłące z rodzicami, ostatecznych wyborach i momentach, w których o życiu decydował czysty przypadek lub odruch serca obcego człowieka, głęboko zapadają w pamięć. Łucyan wykonuje doskonałą pracę jako powierniczka tych historii – nie narzuca się ze swoim komentarzem, usuwa się w cień, dając pełną przestrzeń swoim bohaterom. Jej styl jest minimalistyczny, rzeczowy, ale jednocześnie pełen empatii, co idealnie współgra z ciężarem gatunkowym poruszanego tematu. Warto również podkreślić walor edukacyjny książki. Oprócz samych świadectw, autorka dba o odpowiednie nakreślenie kontekstu historycznego, co czyni tę pozycję przystępną także dla młodszych czytelników lub osób, które dopiero zaczynają zgłębiać temat Zagłady. Całość dopełniają archiwalne oraz współczesne fotografie bohaterów, co nadaje książce wymiar niezwykle osobistego dokumentu i pozwala spojrzeć w oczy ludziom, którzy wygrali nierówną walkę ze śmiercią. Format zbioru wywiadów, choć niezwykle cenny, niesie ze sobą pewne ograniczenia strukturalne. Czytając książkę cięgiem, można odczuć momentami pewną powtarzalność motywów – schematy trafiania do getta, ucieczek na „aryjską stronę” czy ukrywania się bywają do siebie podobne, co jest naturalne dla tamtych realiów, lecz literacko może wywołać wrażenie wtórności. Ponadto niektóre rozmowy pozostawiają lekki niedosyt, chętnie dowiedziałbym się więcej o powojennych losach bohaterów i o tym, jak radzili sobie z tą gigantyczną traumą przez resztę życia. Podsumowując, Dzieci Getta. Ostatni świadkowie zagłady to lektura obowiązkowa, bolesna, ale też niosąca ze sobą potężne przesłanie i ostrzeżenie. Magda Łucyan stworzyła pomnik ze słów dla pokolenia, które odchodzi. To książka, która potrafi złamać serce, wzruszyć do łez, ale przede wszystkim zmusza do głębokiej refleksji nad tym, do czego zdolny jest człowiek i jak wielką wartością jest pokój i humanitaryzm. Zdecydowanie polecam każdemu, bez względu na stopień znajomości historii II wojny światowej. Muminka - awatar Muminka oceniła na815 dni temu Syrop z piołunu. Wygnani w akcji "Wisła" Paweł Smoleński Syrop z piołunu. Wygnani w akcji "Wisła" Paweł Smoleński Ciekawi mnie ten temat i długo zbierałem się do przeczytania jakiejś książki o tych wydarzeniach, ale chyba nie najlepiej trafiłem. O ile Smoleńskiego lubię, tak tutaj jakoś mi nie szło. Może to przez formę w jakiej jest napisana, mnogość cytatów raczej przytłacza niż pomaga. Cóż, trzeba będzie sięgnąć po coś jeszcze. majkielo - awatar majkielo ocenił na62 lata temu Oskarżam Auschwitz. Opowieści rodzinne Mikołaj Grynberg Oskarżam Auschwitz. Opowieści rodzinne Mikołaj Grynberg Moim zdaniem lektura obowiązkowa dla każdego przedstawiciela rasy ludzkiej. Nie tylko dla tych interesujących się tematyką Holokaustu. To przede wszystkim doskonały obraz ciągłości pokoleń, przekazywania traum i zachowań, czasem nie używając przy tym słowa. Wstrząsające, mocne, a przy tym - boleśnie czułe. SaraVarjakowska - awatar SaraVarjakowska oceniła na89 miesięcy temu Zapomniane dzieci Hitlera Tim Tate Zapomniane dzieci Hitlera Tim Tate Ingrid von Oelhafen Bardzo ważna historia, a właściwie historie. Dotarcie do 'zapomnianych dzieci' i kawał dobrej roboty reporterskiej zasługują tutaj na uznanie. Tytuł brzmi dość niesmacznie, ale jeżeli ma przyciągnąć więcej czytelników, to jest idealny. Przeczytane w 2016, ale nadal daje do myślenia. Swoją drogą historia zatacza koło, bo jesteśmy aktualnie świadkami zbrodniczych działań Rosji, która uprowadza i rusyfikuje tysiące Ukraińskich dzieci. Jakub Strzelczyk - awatar Jakub Strzelczyk ocenił na81 rok temu Mała zbrodnia. Polskie obozy koncentracyjne Marek Łuszczyna Mała zbrodnia. Polskie obozy koncentracyjne Marek Łuszczyna Temat ważny, ale też budzący pewne kontrowersje w nazewnictwie. Jedno z drugim ciężko porównywać, no i należałoby jednak jasno wskazywać co polskie, a co sowieckie. Ale też nie można lekceważyć pewnych faktów i je pomijać lub zniekształcać, jak to niektórzy politycy często robią. To trudna "plama", z którą w pewnym stopniu trzeba się zmierzyć. czytampo40 - awatar czytampo40 ocenił na71 miesiąc temu Dziennik. Pięć zeszytów z łódzkiego getta Dawid Sierakowiak Dziennik. Pięć zeszytów z łódzkiego getta Dawid Sierakowiak Wstrząsająca książka. To nie są wspomnienia, nie reportaż, nie spisana historia. To autentyczny dziennik chłopca, który zginął w łódzkim getcie. Spisywany dzień po dniu, nie poprawiany, nie redagowany. Pisany na żywo, z emocjami, nastrojami, problemami codziennego zmagania o przeżycie. Niby każdy wie co to były getta, obozy, ludobójstwo, ale czytając tę książkę miałem wrażenia przeżywania tego dramatu razem z autorem. Tej treści nawet nie da się komentować, albo raczej jej nie wolno komentować. To trzeba czytać. I chłonąć. Agios - awatar Agios ocenił na102 miesiące temu Dziecko w śniegu Włodek Goldkorn Dziecko w śniegu Włodek Goldkorn Książka ma charakter eseistycznej autobiografii. Autorem jest pisarz, dziennikarz, Polak o żydowskim rodowodzie mieszkający we Włoszech, będący duchowym spadkobiercą Marka Edelmana. Goldkorn, syn spolonizowanych komunizujących Żydów potrafi bezkompromisowo rozprawiać się z mitami opisującymi życie współziomków w przedwojennej Europie, a przy okazji wyjaśnia wiele zachodzących wówczas procesów społecznych: 🔰"Romantyczna i tożsamościowa wizja sztetlu, żydowskiego miasteczka w Europie Wschodniej, jest wytworem naszych czasów. To przewartościowanie wynikło z nostalgii za minionym światem. Ówczesny sztetl przypominał piekło. Królowały tam brud i głupota, bieda i wyzysk. Odrzucano naukę, świeckie lektury uważane za bezbożne i świętokradcze, kobiety były zamknięte w czterech ścianach gospodarstw domowych, nauczyciele szkół rabinackich dla dzieci byli tępi i agresywni, bili uczniów. (...) Ze sztetlu się uciekało. W komunistyczną utopię, zaangażowanie w socjalizm, w syjonistyczne marzenia, w aspiracje, żeby stać się Polakiem, nawet żydowskiego pochodzenia, ale "Polakiem" - obywatelem, osobą świadomą swoich praw i obowiązków, która umie znaleźć się w świecie. Dla większości tych, którzy chcieli uciec z ciasnego świata sztetlu, wolność polegała na przyjęciu języka polskiego, a odrzuceniu jidysz." (s.31) Oto zamieszczona w książce opinia na temat warunków i atmosfery życia w dawnej Galicji, czyli północnej części Cesarstwa Austro- Węgierskiego, na terenie której znajdowały się setki sztetli: 🔰"gdzie - całkiem inaczej niż w nostalgicznych wizjach - nie królowała starożytna mądrość, ale żyło się w ciemnocie, brudzie, beznadziei; gdzie kobiety, tyranizowane i upokarzane, marzyły, żeby pójść na służbę do Warszawy albo do Lwowa czy do Krakowa, byle dalej od przymusu uległości wobec mężczyzn brodatych i zacofanych; i skąd każdy, kto miał choć trochę rozumu - czyli w pierwszej kolejności kobiety - starał się uciec." (s.197) Autor należy do pokolenia, które nie doświadczyło okrucieństw Holokaustu, ale pomimo tego żyje w cieniu Zagłady. Pokazuje nam swoje sielskie dzieciństwo, młodość spędzone w Katowicach oraz kreśli losy rodziny i znajomych. Ale czy na pewno wszystko w tym jego powojennym dostatnim dorastaniu było proste? Na rówieśniczych zabawach z dzieciństwa pojawia się rys Auschwitz, w domu otaczają go meble należące jeszcze niedawno do hitlerowskich aparatczyków, na których widnieją symbole III Rzeszy. "Dziecko w śniegu" to książka, adresowana do włoskiego czytelnika, ukazuje bardzo klarownie rozterki polskiego Żyda, który należy do pierwszego pokolenia dorastającego po Szoa, człowieka kochającego Polskę swoją Ojczyznę, która się go wypiera i która go wypędza. Gdy tymczasem Izrael, nowy kraj, do którego wypędzony polski Żyd wyjeżdża też nie okaże się przyjazny. Poprzez losy swoje i najbliższej rodziny autor przybliża nam historię Polski – II wojnę światową i Holokaust, lata powojenne – próby zrozumienia i oswojenia tego, co zaszło. Pokazuje jak niemal nagle w wyniku działań okupantów z dwóch współistniejących narodów, których losy przeplatały się przez wieki, jeden zupełnie znika i "nikogo" to nie dziwi, nie zastanawia. Europejscy Żydzi, którzy przeżyli Zagładę stali się po zakończeniu II wojny światowej "displaced persons" ludźmi bez własnego miejsca, bez domu i bez przyszłości (dipisami): 🔰"Tak naprawdę Izrael powstał, bo po Shoa w Europie krążyły setki tysięcy żydowskich uchodźców. (...) Europa ich nie chciała, Ameryka też nie kwapiła się otwierać wrót dla tej masy bezdomnych i zrozpaczonych. (...) Było to olbrzymie, potworne odrzucenie przez Europę własnych ofiar. Czarna dziura, nazizm i Zagłada, które były wytworem kultury europejskiej, zostały wyparte na Bliski Wschód." (s.129) Pisarz omówił również kulisy wybuchu pogromu kieleckiego oraz przedstawił stopniowe narastanie antyżydowskich nastrojów inicjowane i podsycane przez środowisko PAX skupione wokół "Słowa Powszechnego" i Bolesława Piaseckiego, który przed rokiem 1939 był jednym z przywódców faszystowskiego ruchu ONR Falanga. Piasecki po wojnie: 🔰"stał się wiernym sprzymierzeńcem nowej władzy. Z komunistami dzielił nienawiść do demokracji i ideę przymierza Polski ze Związkiem Radzieckim."(s.116) Na fali studenckich protestów na UW, które wybuchły w związku z zawieszeniem przez cenzurę 30.01.1968 r. spektaklu "Dziadów" i do marca rozszerzyły się na wszystkie uczelnie w Polsce: 🔰"paksowskie Słowo Powszechne, katolicki dziennik nieuznawany przez Kościół, opublikował artykuł wyjaśniający, że "nieporządki" na UW były dziełem małej grupki studentów pochodzenia żydowskiego - syjonistów. (...) Po tym artykule do nagonki przyłączyły się wszystkie państwowe pisma (z wyjątkiem jednego tygodnika Polityki),wszystkie w tym samym tonie i z tymi samymi argumentami. Miał miejsce syjonistyczny spisek. A teraz należy wykryć i ukarać winnych". (s.115-116) 19 marca 1968 roku podczas przemówienia w Sali Kongresowej w Pałacu Kultury Gomułka powiedział: 🔰"Żydzi, którzy stali się obcym ciałem w ojczyźnie, mogą bez przeszkód wyjechać. - Już jutro! - dało się słyszeć z sali. Gomułka śmiał się. Musiało mu się to wydać bardzo dowcipne"(s.121) 🔰"Łatwość i naturalność, z jaką polscy komuniści uczynili swoim język faszystów sprzed wojny, były wstrząsające." (s.117) Już na pierwszych stronach książki widzimy, jak skomplikowane było życie ówczesnych środkowo i wschodnioeuropejskich Żydów, dostrzegamy rozdźwięk – dwa światy, dwie ojczyzny, dwa różne wybory ciągnące za sobą poważne konsekwencje. Autor mówi o ofiarach i katach, wstydzie i dumie. Nie stawia ani siebie, ani nikogo po żadnej z konkretnych stron – pokazuje nam, że życie, losy ludzi potrafią się różnie układać. Nie wypowiadając ostatecznych opinii pozostawia nam duże pole do dyskusji oraz miejsce na refleksję i zadumę. Chociaż Goldkorn opowiada losy swojej rodziny, to jednak jego publikacja jest uniwersalna. Przez pryzmat tych osobistych doświadczeń, można odnieść się do losów innych mniejszości – religijnych, etnicznych, kulturowych. To próba wyrażenia sprzeciwu wobec zła, zapomnienia, braku zgody na bylejakość w relacjach z drugim człowiekiem, bezkompromisowa, ale zarazem pełna tolerancji relacja człowieka próbującego zrozumieć świat wokół siebie. Wiele w tej publikacji ważnych rozważań o naturze pamięci, celnych uwag na temat mechanizmów odczłowieczania i upokarzania skutecznie i perfekcyjnie stosowanych przez hitlerowców wobec ich ofiar w gettach i obozach zagłady. Nie brak też jawnej krytyki oraz niezgody na tak powszechną w naszych czasach komercjalizację cierpienia i śmierci ofiar Holokaustu. Na koniec przytoczę najważniejsze według mnie stwierdzenie, które znalazłam na kartach tej wyjątkowej autobiografii: 🔰"Myślę, że pamięć nie służy do wyrównywania doznanych krzywd, do zamykania się w kręgu własnej wspólnoty. Wydaje mi się, że pamięć powinna być wykorzystywana w polityce. (...) Kiedyś w kopalniach trzymano kanarki, znane z wrażliwości na gaz. Kanarki ostrzegały górników, kiedy nadchodziła katastrofa. Dla mnie pamięć to taki kanarek w kopalni, ona każe mi krzyczeć na alarm, gdy czuję fetor rasizmu." (s.50/51) 🎄Grudniowe wyzwanie LC 2025: Przeczytam książkę nominowaną lub nagrodzoną. Publikacja otrzymała Nagrodę Asti d'Appello (2017) i znalazła się w finale prestiżowej włoskiej nagrody literackiej Premio Sila'49. (2) Iwona ISD - awatar Iwona ISD ocenił na105 miesięcy temu Bieżeństwo 1915. Zapomniani uchodźcy Aneta Prymaka-Oniszk Bieżeństwo 1915. Zapomniani uchodźcy Aneta Prymaka-Oniszk Świetna książka traktująca o zapomnianej historii, zapomnianej bo sami bohaterowie starali się bardzo, żeby została zapomnianą. Ilość nieprawdopodobnych tragedii ludzkich jest, aż przytłaczająca. Do tego należy pochwalić talent autorki do opisywania tych wydarzeń w ten sposób, że można te niesamowite historie, zobaczyć własnymi oczami. Szczerze polecam. WściekłaPyza95 - awatar WściekłaPyza95 ocenił na97 miesięcy temu Wrócę przed nocą. Reportaż o przemilczanym Jerzy Szperkowicz Wrócę przed nocą. Reportaż o przemilczanym Jerzy Szperkowicz To nie jest mój styl narracji i to trochę przeszkadzało mi w odbiorze... ciężko mi się to czytało/tego słuchało, a nieliniowa narracja też nie pomagała... Ale historia autora jest niewątpliwie warta odnotowania i smutna. (czytana/słuchana: 31.03-1.04.2026) 3/5 [6/10] lex - awatar lex ocenił na61 miesiąc temu Żeby nie było śladów. Sprawa Grzegorza Przemyka Cezary Łazarewicz Żeby nie było śladów. Sprawa Grzegorza Przemyka Cezary Łazarewicz Tytułowe słowa miał rzekomo wypowiedzieć jeden z milicjantów, najpewniej dyżurny, który uczestniczył w zajściu związanym ze śmiertelnym pobiciem Grzegorza Przemyka. Były to słowa prorocze, bo choć zostawiły ślady, które spowodowały śmierć młodego Grzegorza, to jednak nie spowodowały, że winni odpowiedzialni za nią ludzie ponieśli należną im karę. Władza zrobiła wszystko, aby zdjąć z siebie odpowiedzialność – podległych im milicjantów i zomowców chroniła do ostatniego momentu, próbując przerzucić winę na bogu ducha winnych sanitariuszy. Cezary Łazarewicz napisał bardzo poruszający reportaż społeczno-historyczny, opowiadający o jednej z najgłośniejszych i najbardziej wstrząsających zbrodni schyłkowego PRL – śmierci maturzysty Grzegorza Przemyka w 1983 roku. Autor bardzo dokładnie rekonstruuje wydarzenia, które doprowadziły do zatrzymania Grzegorza, a później jego brutalnego pobicia na komisariacie milicji. Następnie drobiazgowo przywołuje opinie oraz nastroje, jakie wytworzyły się po tym brutalnym zajściu. Sama zbrodnia jest początkiem dość długiej opowieści Łazarewicza o mechanizmach funkcjonowania państwa autorytarnego, totalitarnego, w którym władza tuszuje niewygodne dla siebie sprawy. Wielką zaletą książki jest to, że została oparta na ogromnej ilości materiałów źródłowych – nie tylko dokumentów archiwalnych, zeznań świadków, ale także relacji wszystkich uczestników tamtych wydarzeń. Reportaż jest bardzo szczegółowy, autor został uhonorowany za niego bardzo ważną nagrodą literacką Nike. Miejscami czyta się go jak powieść sensacyjną, niestety z niedobrym zakończeniem. Książka jest z jednej strony bardzo emocjonalna, a z drugiej chłodna, pokazująca, jak państwo angażując aparat propagandy jest w stanie odwrócić uwagę od winnych i wskazać fałszywych sprawców zbrodni. Arek - awatar Arek ocenił na723 dni temu Ja, Olga Hepnarová Roman Cílek Ja, Olga Hepnarová Roman Cílek Książka długo leżała na moim stosie wstydu czego żałuję, bo jest to na prawdę bardzo dobra pozycja. Poznajemy wszystkie fakty i są one przedstawione w bardzo przystępny sposób. W ogóle nie czuć, że czyta się literaturę faktu opartą na dużej ilości źródeł. Autor zachował też obiektywizm, co pozwala na samodzielną ocenę Olgi Hepnarovej. Ja odniosłam wrażenie, że w jej historii wszystko poszło źle. Zabrakło pomocy, ciepła, empatii i takiego zwykłego zainteresowania drugim człowiekiem. Została tylko samotność i poczucie niesprawiedliwości i niezrozumienia. Co doprowadziło do tragedii. Książka jest świetnie napisana, a historia Olgi pozostanie ze mną na długo. kalotka - awatar kalotka oceniła na73 miesiące temu Królestwo za mgłą Michał Wójcik Królestwo za mgłą Michał Wójcik Zofia Posmysz Bardzo trudna lektura świadka, który przeżył życie w obozie koncentracyjnym. Uderza zwłaszcza pierwszy rozdział, w którym obóz zostaje porównany do bajkowego królestwa: włada nim król, a komendanci są jego rycerzami...wyjątkowo mocne porównanie, które szokuje i daje do myślenia. Zofia Posmysz opowiada o codziennym życiu w obozie: brudzie, głodzie, strachu, ale i nadziei, przyjaźni i wierze w drugiego człowieka, bo dobre rzeczy również się zdarzały, ale jednocześnie podkreślają całe zło i nienawiść jaką niosła ze sobą katorga. Autorka miała dużo szczęścia w tym piekle, trafiła na odpowiednich ludzi i miejsca pracy pod dachem, ale o niektórych sprawach milczała do samego końca. Świetna rozmowa, mądra, bolesna, ale pelna szacunku dla drugiej strony. calculadora - awatar calculadora oceniła na74 miesiące temu Wojenka. O dzieciach, które dorosły bez ostrzeżenia Magdalena Grzebałkowska Wojenka. O dzieciach, które dorosły bez ostrzeżenia Magdalena Grzebałkowska Od lat jestem wierną fanką pióra Magdaleny Grzebałkowskiej. Szczególnie cenię sobie jej biografie, w których jak nikt potrafi zdjąć swoich bohaterów z pomnika ukazując ich jako ludzi z krwi i kości, pełnych wad, sprzeczności i niedoskonałości. Lubię też reportaże tej autorki. Jej styl ma w sobie coś magnetycznego. Pisze o sprawach ważnych i trudnych z niezwykłą delikatnością i czułością, a jednocześnie bez zbędnego patosu. Kiedy więc sięgałam po jej książkę "Wojenka. O dzieciach, które dorosły bez ostrzeżenia" wiedziałam, że się nie zawiodę. Publikacja ta poświęcona jest najmłodszym świadkom wojennej apokalipsy. Pisarka oddaje w niej głos ludziom, którym wojna zmieniła czasy dzieciństwa w koszmar, zmuszając do szybkiego i brutalnego wejścia w dorosłość. To opowieść o strachu, głodzie, braku stabilizacji, ale też dziecięcej naiwności, która często pozwalała przetrwać ten koszmar wyjść z niego niemal bez szwanku. Sięgając po tę książkę spodziewałam się historii polskich dzieci z okresu II wojny światowej. Tymczasem, to co mnie zaskoczyło, to międzynarodowy wymiar tych opowieści. Magdalena Grzebałkowska nie zamknęła się w lokalnym kręgu. Odbyła wielomiesięczną podróż reporterską, by pokazać, że wojna niszczy dziecięcy świat dokładnie tak samo, niezależnie od szerokości geograficznej. Pojechała między innymi do Japonii, Hiszpanii, Niemiec czy Rosji, szukając rozmówców i słuchając ich historii. Wszystkie one pokazały, że okropności wojny bolą identycznie Tokio, Madrycie, Berlinie, Warszawie czy na Syberii. To co uderza w tych relacjach to fakt, iż wszyscy mali bohaterowie próbowali po dziecięcemu oswoić horror, z którym przyszło im się mierzyć. Potrafili bawić się na gruzach, traktować ewakuację jak wycieczkę a w getcie organizować zabawy pośród, gdy obok piętrzyły się stosy zwłok. Autorka pozwala mówić swoim rozmówcom, dziś już starszym ludziom, dla których te rozmowy to powrót do bolesnej przeszłości, która pozbawiła ich tego co dla dziecka najcenniejsze: domu i rodziny. "Wojenka" to nie tylko świetny reportaż ale też swoisty manifest antywojenny, krzyczący wręcz, że na wojnach dorosłych najbardziej cierpią dzieci, które nie mają żadnego wpływu na bieg historii. Zachęcam Was do lektury tej książki. Audiobook (czytała Magdalena Cielecka) Jeżynka - awatar Jeżynka oceniła na711 dni temu Teraz jesteście Niemcami. Wstrząsające losy zrabowanych polskich dzieci Monika Sieradzka Teraz jesteście Niemcami. Wstrząsające losy zrabowanych polskich dzieci Monika Sieradzka Ewelina Karpińska-Morek Agnieszka Was-Turecka Artur Wróblewski Tomasz Majta Michał Drzonek Książka mnie wciągnęła. Historie bardzo smutne, tragiczne. Bardzo mi było żal tych wszystkich dzieci, ich rodziców, rodzin oraz dorosłych, którymi te dzieci zostały. Trochę wzbierał we mnie bunt - po tylu traumach i bólu w końcu nowy dom i Mutti, a tu znów zabierają i z powrotem pakują w traumę. Jaki to wybór? Zostawić dziecko u Niemców, bo już jakoś układa sobie życie w nowym miejscu, czy jednak wyrwać je z powrotem do Polski? A jeśli w Polsce nikt nie czeka? To czy lepsza jest matka mutti niemiecka, czy polski dom dziecka? Te trudne pytania kotłują mi się w głowie i nie znajduję jednoznacznych odpowiedzi... Książkę pisało kilku autorów, więc rozdziały różnią się trochę stylem, jedne są bardziej ciekawe, inne lekko nużące, pomimo ciekawego tematu. Jest też przez to trochę powtórzeń. Autentyczności dodają wstrząsające opowieści ocalałych. Książka budzi też we mnie bunt - skąd się biorą tak chore pomysły w głowie ludzi? Jak wielka jest ślepa wiara w ideologię? Oby coś takiego już nigdy się nie powtórzyło, chociaż domyślam się, że dzieje się to ciągle na świecie, tylko o tym nie wiemy. Ja również nie znałam aż tak dobrze tematu zeabowanych dzieci, ale dzięki tej książce poszerzyłam swoją wiedzę. Ważny temat, ważna Książka, warto się zapoznać. Kasia KatarzynaFab - awatar Kasia KatarzynaFab ocenił na81 rok temu Nic nie jest w porządku. Wołyń - moja rodzinna historia Krzesimir Dębski Nic nie jest w porządku. Wołyń - moja rodzinna historia Krzesimir Dębski Dopóki wszystkie zarżnięte przez ukraińskich zbrodniarzy i bandytów polskie ofiary (ok. 200 tyś,) na dawnych Kresach II Rzeczpospolitej nie zostaną godnie pochowane, nie ma zgody na przebaczenie, a tym bardziej na wybaczenie i zapomnienie !!! Kolejne polskie rządy od 1989 r. nie stanęły na wysokości zadania, a chęć utrzymania dobrych relacji z Ukrainą powoduje, że Ukraińcy śmieją się nam w twarz. Słusznie uważając, że państwo nie potrafiące uczcić pamięć swoich obywateli GODNE JEST POGARDY !!! Problemy geopolityczne Ukrainy, w tym wojna, nie mają nic z tym wspólnego. Szacunek i pamięć historyczna państwa polskiego powinna być celem jedynym i nadrzędnym !!! Ukraińskiej polityce historycznej problemy te nie przeszkadzają, w dalszym ciągu gloryfikują bandytów z UPA, a głównych organizatorów mordów na Polakach uważają za swoich bohaterów. Kłamstwem jest mówienie, że Ukraińcy walczą za nas Polaków. Walczą za siebie, a gdyby Polakom przyszło też walczyć za swój kraj to nie jestem pewny co zrobiliby Ukraińcy. Z południowo-wschodnich terenów Polski nigdy nie zrezygnowali !!! Temat książki ważny i potrzebny. Trzeba o tym pisać i mówić, aby nie został zapomniany !!! Książkę POLECAM !!! ando - awatar ando ocenił na101 miesiąc temu Mężczyźni z różowym trójkątem Josef Kohout Mężczyźni z różowym trójkątem Josef Kohout Heinz Heger Mimo, że relatywnie krótka - jest to bardzo trudna i ciężka lektura. Opisywane wydarzenia są momentami wręcz przytłaczające, trudne do czytania, ale właśnie przez to tak ważne. Autor bez upiększeń pokazuje okrucieństwo, dehumanizację i cierpienie ludzi prześladowanych za swoją orientację seksualną w nazistowskich obozach koncentracyjnych. Chciałbym podziękować autorowi za odwagę opowiedzenia tej historii - historii, o której przez lata milczano lub którą spychano na margines pamięci. Szczególne podziękowania należą się również osobom, dzięki którym ta opowieść mogła wybrzmieć także w naszym języku i dotrzeć do kolejnych czytelników - w szczególności Alicji Rosenau, dr Joannie Ostrowskiej oraz Annie Richter. To książka bolesna, ale konieczna. Obowiązkowa lektura dla każdego, kto chce zrozumieć, do czego prowadzi nienawiść i wykluczenie oraz jak ważna jest pamięć o ofiarach. Losy osób homoseksualnych w czasie II Wojny Światowej nie mogą nigdy zostać zapomniane. Michal161 - awatar Michal161 ocenił na94 miesiące temu Tu mówi Polska. Reportaże z Pomorza Cezary Łazarewicz Tu mówi Polska. Reportaże z Pomorza Cezary Łazarewicz Książka opowiada różne historie sprzed dekady, dwóch. Wiele z nich daje do myślenia, inne przerażają jeszcze inne wydają się nieprawdopodobne. Jednak to prawda o nas, o ludziach żyjących w Polsce. Nie w dziewiętnastym wieku tylko na przełomie XX/XXI. Chyba to, że czytam ją dziś pozwala mi zrozumieć, wyjaśnić sobie to, co dzieje się w Polsce teraz. Adam - awatar Adam ocenił na92 miesiące temu Cytaty z książki Klub Auschwitz i inne kluby Nie ma na co narzekać, choć jestem samotny Ale chyba trzeba przyjąć samotność i lubić siebie, a drugiego, jak się uda. Nie rozpaczam ... Agnieszka Dauksza Klub Auschwitz i inne kluby Zobacz więcej Widzi pani, ostatecznie każdy jest sam ze sobą zamknięty w głowie. Władysława Wiecha. Agnieszka Dauksza Klub Auschwitz i inne kluby Zobacz więcej Logo Lubimyczytać O nas Zespół Patronat Zgłoszenia, wnioski Pomoc Praca Kontakt Tagi książek facebook twitter youtube instagram linkedin TikTok Logo Ciekawostkihistoryczneciekawostkihistoryczne.plmagazyn o historii Logo Twojahistoriatwojahistoria.plhistoria jakiej nie znacie Patronaty:Kapibara Barbara i małpie figleWyprawaLazarPo stronie piekłaSzpiedzy i przyjacieleDziewczyna z jezioraŚwięto KarkonoszyMiłość i odwagaRewolta AIOstatni pacjentEmi i Tajny Klub Superdziewczyn. Dookoła świata. ParyżCo skrywa cieńSzpilki w cieniu zbrodniNowości:HazelthornLas papierowyFoliarze. Powieść teoretycznie spiskowaPrawie wieczór, wciąż jasnoOgród w chmurachSzalej i srebroKiedy świat śpi. Opowieści, słowa i rany PalestynyWojna wiwernMetal Slinger. Żar metaluMoi przyjacieleDominick nie zamierzał odpuścićCiężar winyFioletDeEmkiCiałoZapowiedzi:Czarna owca medycyny. Nieopowiedziana historia psychiatriiTak będzie prościejShadow ReaperDawaj, Donald, dawaj!Dominick nie zamierzał odpuścićIdę po ciebieGdybyś miała inne imięJak czytać liczby. O statystykach w mediach (i kiedy można im ufać)Batman: DaylightAlfabet MilleraField Guide for the Formerly VillainousRun Wild: Sa Ye Vol. 5Naszyjnik królowejAidenIndigo RidgeNajpopularniejsi autorzy:Elle KennedySławek GortychRemigiusz MrózMélissa Da CostaMaciej SiembiedaCharlotte McConaghyCamilla LäckbergFreida McFaddenMichał ŚmielakSarah J. MaasIzabela JaniszewskaNelio BiedermannMircea CărtărescuWiesław MyśliwskiMieczysław GorzkaAndrzej SapkowskiNajpopularniejsze książki:The Deal. UkładThe Mistake. BłądŚwięto KarkonoszyUrwiskoThe Score. PodbójPłaczkaCały ten błękitGołoborzeThe Goal. CelZamknięte w lodzieLazarSolenoidCzarne MorzeKiedyś były tu wilkiCo przyniesie jutroProjekt Hail MaryTam, gdzie zmrok zapada szybciejSpadek po mojemuOdległe życieSchronisko, które przestało istniećRozdroże krukówNajpopularniejsze kategorie:fantasy, science fictionhorrorklasykakryminał, sensacja, thrillerliteratura młodzieżowaliteratura obyczajowa, romansliteratura pięknapowieść historycznapowieść przygodowaromantasybiografia, autobiografia, pamiętnikreportażliteratura podróżniczapublicystyka literacka, esejeastronomia, astrofizykabiznes, finanseencyklopedie, słownikiezoteryka, senniki, horoskopyfilozofia, etykaflora i faunahistoriainformatyka, matematykajęzykoznawstwo, nauka o literaturzenauki przyrodnicze (fizyka, chemia, biologia, itd.)nauki społeczne (psychologia, socjologia, itd.)popularnonaukowaporadnikiporadniki dla rodzicówtechnikabajkibaśnie, legendy, podaniahistorie biblijneinteraktywne, obrazkowe, edukacyjneliteratura dziecięcaopowiadania, powieści dla dzieciopowieści dla młodszych dziecipopularnonaukowa dziecięcapozostałewierszyki, piosenkikomiksypoezjasatyrautwór dramatyczny (dramat, komedia, tragedia)albumyczasopismafilm, kino, telewizjahobbyinnekulinaria, przepisy kulinarnemilitaria, wojskowość motoryzacjamuzykareligiarękodziełorozrywkasportsztukateatrturystyka, mapy, atlasyzdrowie, medycyna Pobieranie, utrwalanie, zwielokrotnianie, przechowywanie, rozpowszechnianie, publiczne udostępnianie lub inne formy wykorzystywania jakichkolwiek treści dostępnych w serwisie Lubimyczytać.pl – niezależnie od ich formy wyrażenia (w tym m.in. treści tekstowych, graficznych, dźwiękowych, audiowizualnych, literackich, publicystycznych, naukowych, kartograficznych, fotograficznych, baz danych, danych zawartych w bazach oraz programów komputerowych) – wymagają uprzedniej, wyraźnej i pisemnej zgody Lubimyczytać.pl sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu, będącej właścicielem serwisu. Zakaz dotyczy wszelkich metod pozyskiwania i wykorzystywania treści, w tym zarówno metod manualnych, jak i zautomatyzowanych technik przetwarzania danych, w szczególności przy użyciu narzędzi bazujących na algorytmach sztucznej inteligencji lub uczenia maszynowego. Niniejsze zastrzeżenie nie obejmuje przypadków, w których korzystanie z treści odbywa się w ramach dozwolonego użytku wynikającego z obowiązujących przepisów prawa, umów zawartych z Lubimyczytać.pl sp. z o.o. lub w zakresie niezbędnym do funkcjonowania internetowych wyszukiwarek służących do odnajdywania treści w Internecie. Regulamin Ciasteczka Polityka prywatności Copyrights © 2026 Lubimyczytac.pl Sp. z o.o. Okładka książki Klub Auschwitz i inne kluby Agnieszka Dauksza Już za 19,84 zł Reklama

William Blake (1757–1827) jest w kulturze europejskiej postacią wyjątkową i odosobnioną, wymykającą się jednoznacznym określeniom. Może najstosowniej byłoby powiedzieć słowami Czesława Miłosza, że jest to „świadomy następca biblijnych proroków”. Mając poczucie duchowej misji, Blake wypowiadał się poprzez sztukę – słowo i obraz, a przez całe życie utrzymywał się z rzemieślniczej pracy rytownika. Często przypisuje mu się rolę myśliciela, herezjarchy i reformatora religijnego, choć on sam nie aspirował do innej roli niż rola artysty. Jednakże współczesne pojęcia sztuki i poezji są zbyt wąskie dla określenia zawartości jego dzieła, które jeśli jest sztuką, to taką, jaka była u swoich mitycznych początków – jednocześnie poznaniem, epifanią i duchowym przewodnictwem.[fragment książki]

Książka dla pasjonatów kultury szeroko rozumianej. Publikacja jest efektem kolejnego etapu katalogowania najstarszych pomników sztuki drukarskiej w Bibliotece Gdańskiej PAN, po wydanym w 1954 i uzupełnionym w 1967 roku "Katalogu Inkunabułów Biblioteki Miejskiej w Gdańsku". Znajdziemy tu opisy i zdjęcia kunsztownie oprawionych piętnastowiecznych rozpraw medycznych, Biblii, brewiarzy, zbiorów prawa kanonicznego i świeckiego, homiliarzy, mszałów, psałterzy, przewodników duchowych i podręczników logiki. [www.gandalf.com.pl]

Autor książki rekonstruuje proces powstawania filmu, ukazuje ewolucję jego wątków, opisuje rolę, jaką odegrał Popiół i diament w polskiej kulturze, przytacza rozmaite jego interpretacje i reakcje, jakie wzbudził w różnych środowiskach. Dzięki tej książce zajrzymy także za kulisy produkcji filmowej, poznamy tajniki pracy Andrzeja Wajdy i sporo anegdot dotyczących filmu i jego twórców. Książka Krzysztofa Kornackiego "Popiół i diament" Andrzeja Wajdy to podróż po dziele, którego znajomość od pół wieku stanowi klucz do zrozumienia polskiej sztuki filmowej. [merlin.pl]

Historia ciała, monumentalne dzieło francuskich historyków, pokazuje, w jaki sposób ciało staje się przedmiotem historii. Autorzy nie pomijają żadnej sfery: mówią o religii, medycynie, seksualności, sztuce i innych dziedzinach życia. Ewolucje wyobrażeń ciała w kolejnych stuleciach ukazują w perspektywie "konkretnego" człowieka danej epoki. W rozważaniach tych daje się juz przeczuć ciało naszych czasów. Uwadze autorów nie umyka żaden krzyk, szmer, milczenie ani gest, który może powiedzieć coś o kondycji człowieka. Ciało ukazane zostaje we wszystkich mozliwych stanach: w cierpieniu, pragnieniu, marzeniu, w relacji do innych ciał. Także, jak chciał Foucault, w relacji do samego siebie. [www.terytoria.com.pl]

Powieść Lang to thriller o erotycznej obsesji i jednocześnie satyra na świat mediów. Główny bohater Christian Lang, utalentowany pisarz i gwiazda telewizji, człowiek sukcesu, wdaje się w romans z piękną i tajemniczą femme fatale. I choć przeczuwa, że ten związek przyniesie mu zgubę, nie potrafi mu się oprzeć. Autor splata tu w pasjonującą całość analizę kryzysu psychicznego bohatera, pełną napięcia historię desperackiej namiętności i zazdrości, które prowadzą do zbrodni i upadku, kulturową i moralistyczną refleksję na temat roli mediów we współczesnym społeczeństwie, wreszcie urzekający mroczną atmosferą portret Helsinek. [Słowo/Obraz, 2019]

W książce zebrano wiedzę obejmującą cały dorobek jednej z najciekawszych epok literackich w polskiej kulturze. Znajdziemy tu biografie twórców, omówienie głównych dzieł międzywojnia, informacje dotyczące prądów oraz grup literackich, a także czasopism poświęconych literaturze i kulturze lat 1918-1939. Przystępna forma słownika umożliwia szybkie odnalezienie potrzebnych dat i faktów. Z tego powodu Dwudziestolecie międzywojenne. Słownik literatury polskiej jawi się jako pozycja bardzo przydatna zarówno uczniom i ich nauczycielom, jak też studentom i wykładowcom uniwersyteckim. Autor słownika, profesor Grzegorz Gazda, jest uznanym historykiem i teoretykiem literatury. W swoim dorobku ma liczne prace dotyczące literatury i prądów artystycznych dwudziestolecia międzywojennego. [www.merlin.pl]

Romantyzm. Słownik literatury polskiej to podręczne kompendium wiedzy o najważniejszych zjawiskach literackich, postaciach, wydarzeniach i ideach epoki. Książka jest pozycją niezbędną przy powtórkach do sprawdzianów, matury i egzaminów, przydatną zarówno uczniom gimnazjum i liceum, jak i studentom. Jej pomoc w przygotowaniu lekcji docenią także nauczyciele. Autor Słownika, profesor Uniwersytetu Wrocławskiego Mieczysław Inglot, jest wybitnym znawcą literatury romantyzmu, mającym w dorobku liczne książki i artykuły na temat tego okresu. Książka zawiera -187 haseł - omówienia prawie 50 utworów - życiorysy 50 pisarzy i badaczy literatury - charakterystyki najważniejszych zjawisk kulturalnych i społecznych, nurtów filozoficznych, motywów i gatunków literackich. [www.merlin.pl]

Oświecenie. Słownik literatury polskiej nie tylko pełni funkcję podręcznego kompendium wiedzy o tekstach i ideach epoki rozumu, lecz również pokazuje, w jaki sposób zjawiska i wydarzenia tego okresu wpłynęły na rozwój naszej kultury. Książka jest pozycją niezbędną przy powtórkach do sprawdzianów, matury i egzaminów, przydatną zarówno uczniom gimnazjum i liceum, jak i studentom. Jej pomoc w przygotowaniu lekcji docenią także nauczyciele. Autorka Słownika, profesor Teresa Kostkiewiczowa, jest jedną z najwybitniejszych historyków i teoretyków literatury polskiej. Książka zawiera: 171 haseł - omówienia prawie 60 utworów - życiorysy ponad 40 pisarzy i badaczy literatury - charakterystyki najważniejszych zjawisk kulturalnych i społecznych, nurtów filozoficznych, motywów i gatunków literackich. [www.merlin.pl]